به دنبال کسي هستم که با درد آشنا باشد
دلش غمگين.خودش ساده کمي از جنس ما باشد
کسي باشد بفهمد معني حرفم
ببيند عشق سرشارم
صدايش شرشر آب و کلامش بي ريا باشد
کسي باشد پر از مستي
پر از عشق و پر از خوبي
سراسر پاکي و نيکي
يکي همچون تويي باشد............
يادمان با شد از امروز خطايي نکنيم
گر که در خويش شکستيم صدايي نکنيم
پر پرواز شکستن هنر انسان نيست
گر شکستيم ز غفلت من و مايي نکنيم
يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم
وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نکنيم
يادمان باشد اگر اين دلمان بي کس شد
طلب مهر ز هر چشم خماري نکنيم
يادمان باشد که دگر ليلي و مجنوني نيست
به چه قيمت دلمان بهر کسي چاک کنيم
يادمان باشد که در اين بهر دو رنگي و ريا
دگر حتي طلب آب ز دريا نکنيم
يادمان باشد اگر از پس هر شب روزيست
دگر آن روز پي قلب سياهي نرويم
يادمان باشد اگر شمعي و پروانه به يکجا ديديم
طلب سوختن بال و پر کس نکنيم
يادمان باشد سر سجاده عشق
جز براي دل محبوب دعايي نکنيم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد
طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم
من نه عاشق بودم،نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من
من خودم بودم و یک حس غریب که به صد عشق و هوس می ارزید
من خودم بودم و دستی که صداقت میکاشت گرچه در حسرت گندم پوسید
من خودم بودم و هر پنجره ای که به سر سبزترین نقطه بودن وا بود
و خدا میداند،
بی کسی از ته دلبستگیم پیدا بود
من نه عاشق بودم،
نه دلداده به گیسوی بلند و نه آلوده به افکار پلید
من به دنبال نگاهی بودم که مرا ازپس دیوانگیم میفهمید
گاهي دلت از سن و سالت مي گيرد
ميخواهي کودک باشي
کودک به هر بهانه اي به آغوش غمخواري پناه مي برد
و آسوده اشک مي ريزد
بزرگ که باشي
بايد بغض هاي زيادي را بي صدا دفن کني...
سرخي چشـــم کبوتر اشـــک چشمان من است
هر کــــجا عاشـــــق بديدي از رفيقان من است
گـــر خودت عاشق شدي از آتش دوزخ مـــترس
من خودم عاشق شدم دوزخ گلســـــــتان من است
بر مزارم گريه کن اشکت مرا جان ميدهد
بوسه هايت بوي عشق بوي باران ميدهد
دست بر قبرم بکش تا حس کني مرگ مرا
دست هايت درد هايم را تسلا ميکند
آمدم بار ديگر تا جان به قربانت کنم
اين تن نا قابلم را وقف چشمانت کنم
تا نگويي بي وفاست , ياد از ما نکرد
ياد از ياد ها کنم تا سخت حيرانت کنم
تو رفيق لحظه هايم , ازکنارم دور مرو
تا که قلبم را فداي لطف و احسانت کنم
تو نبودي دل به دل راهي نداشت
ازخيال عشق آگاهي نداشت
تو نباشي تا قيامت بي کسم
در تمام زندگي دلواپسم
شب شرابی خوردم و مستی مرا در بر گرفت
دوریت آمد به یادم هستی ام آتش گرفت
.
.
.
.
.
آنقدر کشیدم زه جهان که سیر شدم
صورتم گرچه جوان است
ولی پیر شدم
تا کجاي قصه بايد ز دلتنگي نوشت ؟
تا به کي بازيچه بودن توي دست سرنوشت ؟
تا به کي با ضربه هاي درد بايد رام شد ؟
يا فقط با گريه هاي بي قرار آرام شد ؟
بهر ديدار محبت تا به کي اين انتظار ؟
خسته از زندگي با غصه هاي بي شمار ...
تا به کي...؟؟؟
گريه کردم اشک بر داغ دلم مرحم نشد
ناله کردم ذره اي از دردهايم کم نشد
در گلستان بوي گل بسيار بوييدم ولي
از هزاران گل، گلي همچون وفا پيدا نشد
حلالم کن اگر دوري اگر دورم
اگر با گريه ميخندم حلالم کن که مجبورم
نگو عادت کنم بي تو که مي دوني نمي تونم
که ميدوني نفس هامو به ديدار تو مديونم
از عشق گفتم ، گفتي مي دونم
از غم گفتم، گفتي مي دونم
از دلتنگي ميگم که نميدوني
تورا هــــــــــــــــــــــرگز
آرزو نخواهـــــــــــــــم کرد
چون محــــــــــــــال می شوی
مثل همه ی آرزوهایـــــــــــــــــــم...!!!
گاه دلتنگ ميشوم؛
دلتنگ تر از همه ی دلتنگیها !
گوشه ای مینشينم و حسرتها را ميشمارم و باختنها و صدای شكستن را !
نمیدانم من، کدامين اميد را نا اميد کردم و كدام خواهش را نشنيدم و به كدام دلتنگی
خنديدم که:
"چنين دلتنگم"
عشق پرواز بلنديست مرا پر بدهيد
به من انديشة از مرز فراتر بدهيد
من به دنبال دل گمشدهاي ميگردم
يك پريدن به من از بال كبوتر بدهيد
تا درختان جوان، راه مرا سد نكنند
برگ سبزي به من از فصل صنوبر بدهيد
يادتان باشد اگر كار به تقسيم كشيد
باغ جولان مرا بيدر و پيكر بدهيد
آتش از سينة آن سرو جوان برداريد
شعلهاش را به درختان تناور بدهيد
تا كه يك نسل به يك اصل خيانت نكند
به گلو فرصت فرياد ابوذر بدهيد
عشق اگر خواست، نصيحت به شما، گوش كنيد
تن برازندة او نيست، به او سر بدهيد
دفتر شعر جنونبار مرا پاره كنيد
يا به يك شاعر ديوانة ديگر بدهيد
گرچه آلوده ي دنياي فريبم
اما سينه اي پاک به پهناي صداقت دارم
دل من عاطفه را مي فهمد
با کسي سبزتر از عشق رفاقت دارم
آوازعاشــقانه ي ما درگــلو شکــــست
حق با ســکوت بود،صـدادرگلوشکست
ديـــگر دلم هــواي ســـرودن نميــــکند
تنـــها بهـــــانه ي دل ما درگلوشــکست
سربسته ماند بغــض گره خورده دردلم
آن گريه هاي عقده گشادر گلو شکست
اي داد، کــــس به داغ دل باغ دل نــداد
اي واي ،هاي هاي غرا درگلو شکست
آن روزهاي خوب که ديديم ،خواب بود
خوابم پريد و خاطره هـا درگلو شکست
بادا مبــاد گــشت و مبـــادا به باد رفت
آيا زيــاد رفت و چـــرا درگــلو شکـست
تا که بودیم ، نبودیم کسی
کشت ما را غم بی هم نفسی
تا که خفتیم همه بیدار شدند
تا که مردیم همگی یار شدند
قدر آن شیشه بدانید که هست
نه در آن لحظه که افتاد و شکست..
روزی مجنون از روی سجاده ی شخصی عبور کرد
مرد نمازش را شکست و گفت:
مردک در حال رازو نیاز با خدا بودم
برای چه رشته را بریدی؟
مجنون لبخندی زد و گفت:
عاشق بنده ای بودم و تو را ندیدم
تو عاشق خدا بودی چطور مرا دیدی....؟
درزمین عشقی نیست
که زمینت نزند
آسمان را دریاب
کاش
اي تنها اميد زندگي
ميتوانستم فراموشت کنم
يا شبي در آتش سوزان عشق
در نهيب سينه خاموشت کنم
کاش
احساس نياز ديدنت
از وجودم چون وجودت دور بود
يا که من هرگز نميديم تورا
يا که آن روز چشم هايم کور بود . . .
باران همیشه می بارد
اما مردم ستاره رابیشتر دوست دارند
نامردیست آن همه اشک رابه یک چشمک فروختن
گفتي که مرا دوست نداري، گله اي نيست
بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست
گفتم که کمي صبر کن و گوش به من ده
گفتي که نه، بايد بروم، حوصله اي نيست
پرواز عجب عادت خوبيست ولي حيف
رفتي تو و ديگر اثر از چلچله اي نيست
گفتي که کمي فکر خودم باشم و آن وقت
جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست
رفتي تو، خدا پشت و پناهت، به سلامت
بگذار بسوزد دل من، مسئله اي نيست...
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند بر رخسار سنگ
گور من گمنام میماند براه
فارغ از افسانه های نام وننگ
غصه ی دوری دلدار مرا پیرم کرد
غم هجران نگارم ز جهان سیرم کرد
گریه کردم ز فراغت گل من باور کن
که مرا غربت این شهر زمین گیرم کرد
نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز
از مــــــرگ نـتـرسـيد
از اين بتـرسيد کـه وقتـي زنده ايد
چـــيزي درون شـــما بمــــــيـرد ،
مثــل ِ حــس ِ دوســت داشتـــــن . . .
اگر بيـــايي
اين خـــون ِ دل ،خــوردنـــها را تـــلافي نميـــکنم
آنقـــــدر عاشــــقت ميکنـــــم
که ديــگر نتــــوانـــي
هــــرگــز بــــروي....
